Wel…, of toch niet
Een kort verhaal.
Wel…, of toch niet.’ Amper hoorbaar klonk haar stem. Tegelijk keek ze met een open blik haar vriend in de ogen.
Verdomme, weerkaatsten die terug.
Verdomme ja. Net had ze zich zo krachtig gevoeld, zo zelfverzekerd van haar zaak. Maar nu het écht zover was, voelde ze niets meer van dat alles.
Moest ze het zeggen? Zou er nog redding voor hen beiden zijn, in deze over de toeren, gekke wereld?
Een jaar, misschien wel langer hadden ze het hier over gehad.
In deze wereld was amper plek voor mensen om gelukkig en zonder zorgen te leven. Waar hadden ze nog een toekomst. Waar moesten hun kinderen opgroeien als hun kleine stad onder water zou liggen. Waar moesten ze naar toe vluchten als hun thuis hier was, tussen de groene weiden, maar die steeds meer van hun omvang verloren. Voor weer een nieuwe woonwijk, weer een nieuw industriegebied. Voor de stroom mensen, die hun eigen huis en haard wel of niet gedwongen moesten verlaten, in de hoop op een beter leven, hier, op dit stukje grond dat ze haar thuis noemde. Zou er nog een plekje voor hen overblijven?
Ze wilde niet weg. Hier had ze haar vastigheid. Hier was de grond waarin ze geworteld was. En dat gold ook voor haar vriend.
Elke dag hoorden ze de negatieve berichten. Ze werden gewoon belaagd door al dat slechte nieuws. In de media, op school en zelfs de buren leken het over niets anders te kunnen hebben dan de ellende in de wereld. Ze konden het gewoon niet ontvluchten. Alles was één brok ellende en de toekomst was één donker gat.
Misschien was het beter eruit te stappen. Dan zouden ze nooit meer zorgen hebben. Elke dag trok dat idee hen meer aan.
En nu was het zover. Ze wisten het zeker, ze stopten ermee. Hun zielen zouden in de hemel, of waar ze na hun dood ook naar toe gingen, bij elkaar zijn en ze zouden voor altijd gelukkig zijn.
Toch?
‘Als wij dit doen, is het definitief,’ fluisterde ze.
Even nog, toen zag ze langzaam de twijfel in zijn ogen komen en verscheen een vleug van besluiteloosheid over zijn mooie gelaat.
Haar vriend nam een diepe zucht, schudde even zijn hoofd en legde zijn handen om haar gezicht.
‘We gaan samen of niet. Ik kan niet zonder jou.’
Ineens wist ze het zeker. ‘We gaan niet.’
Waar de gedachte vandaan was gekomen wist ze niet, maar plots had ze aan haar oom en tante moeten denken.
‘Toen tante zwaar overspannen was en oom niet wist hoe hij haar kon helpen, zijn ze bij een man geweest. Die heeft ze druppeltjes gegeven. Ik heb tante eens horen zeggen dat die bij alles helpen wat je maar kunt bedenken.’
Nu ze haar verhaal opschreef, jaren later, en zij en haar man, toentertijd haar vriend, twee prachtige kinderen rijker waren, was ze dankbaar dat ze niet die fatale stap hadden genomen. Mede dankzij de gesprekken met de therapeut en de nodige bloesemremedies, hadden ze hun weg in het leven teruggevonden.
