Eerste kennismaking (deel 4)
Het kantelpunt
Ik nam nu twee weken de remedie in en hoewel het steeds wat minder heftig leek, voelde ik mij na inname van de druppels nog steeds erg moe.
Zo ook die bewuste avond. Ik had de laatste druppels voor die dag ingenomen en hing in mijn luie stoel. Het was stil in huis. Ieder deed zijn ding, ik ook.
Vertrouwd met wat er zou gaan gebeuren, wachtte ik min of meer gedachteloos de zwaarte af, om daarna nog even wat wasgoed weg te willen werken. Ik voelde mij de hele avond al rusteloos, dus een poosje bezig zijn leek me goed om mijn gemoederen wat te kalmeren.
Ik hing dus rusteloos in de stoel, tot ik, voor mijn geestesoog, mij ineens aan de rand van een ravijn bevond. Mijn tenen stonden werkelijk tot aan de rand. Ver onder mij, in de diepte, zag ik een droge rivierbedding. De beelden waren zo levendig, dat op dat moment het angstzweet mij uitbrak. Tegelijk had ik het gevoel, dat wanneer ik één foute beweging zou maken, ik naar beneden zou storten.
Geen idee wat nu te moeten doen of te laten, bleef ik als bevroren staan. Door de diepe angst lukte het mij niet na te denken. Het idee langzaam achteruit te sluipen kwam niet in mijn hoofd op. Zelfs het normaal gesproken dwingende gevoel van zo’n plek weg te willen, ervoer ik niet.
Ik stond aan de rand, tot vaag de gedachte in mij opkwam eerst een keuze te moeten maken voor ik in beweging kon komen. Twijfelend tussen achteruit sluipen of springen, leek het of ik daar minuten stond te dubben. Achteruit sluipen betekende weten wat ik heb, vasthouden aan alles wat ik kende en vooral niet veranderen. Springen betekende mijn leven uit handen geven aan iets dat weet wat goed voor mij is. Maar, kon ik de regie van mijn leven uit handen geven? Stilstaand voelde ik de druk toenemen een beslissing te moeten nemen. Ergens wilde ik vooruitgaan, maar dat was doodeng. En die diepe angst hield mij tegen.
Tot ik een stem, die net zo helder klonk als de stemmen die je met je fysieke oor hoort, in mij hoorde zeggen: ‘Of je waagt de sprong.’
Het was een vriendelijke stem, één die neutraal klonk, waar geen oordeel in lag en geen aansporing. Het was een stem die mij het gevoel gaf helemaal zelf de beslissing te mogen nemen. Wanneer ik niet zou springen zou niets of niemand mij dat kwalijk nemen. Wanneer ik wel zou springen…
Een gevoel dat ergens diep in mij vandaan kwam, nauwelijks merkbaar, was dat van veilig zijn.
En nog voor ik goed en wel mijn keuze had gemaakt, sprong ik, met angst in mijn hart.
Een halve seconde zweefde ik, daarna had ik het gevoel dat ik werd opgevangen door een paar stevige armen.
En even bestond de wereld niet meer voor mij. Alle problemen en zorgen, maar bovenal mijn angst, waren weg. Ik voelde mij intens gelukkig, vredig en ervoer een grote kalmte. Tegelijk kreeg ik het gevoel, dat ik altijd kon terugvallen op hetgeen mij had opgevangen.
Ik weet nog dat ik een poosje later, toen mijn gevoelens een beetje waren bekoeld, mij ongelooflijk opgelucht voelde. Alle onrust in mij was weg, net zoals mijn vermoeidheid.
De dagen erna
Ik heb geen spectaculaire reacties meer meegemaakt. De enorme vermoeidheid heb ik ook niet meer gevoeld. Daarvoor in de plaats was nu rust gekomen.
Waarom ik zo’n hevige reactie op de remedie heb gekregen? Wel, wanneer je een ongelovige Thomas bent en daar bovenop ook nog eens een nuchter persoon bent, is er heel wat voor nodig om je te overtuigen. Door deze ervaring was het voor mij voor eens en voor altijd duidelijk dat bloesemremedies helpen.
Nooit meer heb ik zo’n hevige ervaring meegemaakt. In de meeste gevallen (bijna alle) kreeg ik alleen inzichten, die mij bewust maakten van de zaken waarvoor ik de remedie innam.
