Eerste kennismaking (deel 2)
Dit is één van de 39 kaarten van de: Die Bachblüten-Devas.
De serie is gemaakt door de kunstenaar Alois Hanslian.
De eerste dag
De komende dagen was ik vrij. Een mooie tijd om te beginnen met de remedie en te zien wat er ging gebeuren, of dat er iets ging gebeuren.
Het was rustig in huis. Het was vakantietijd en iedereen was voor zichzelf bezig.
Nadat ik ’s ochtends vier druppels onder mijn tong had laten vallen, zette ik het flesje terug in de kast, ging in een luie stoel zitten en liet mijn hoofd gemakkelijk tegen de rugleuning leunen. Intussen lette ik op, of ik iets in mijn lichaam zou voelen.
Wat ik had verwacht weet ik niet, maar de enorme vermoeidheid die mij een paar tellen later overviel, zeker niet. Mijn armen en benen voelden aan als lood. Met geen mogelijkheid kon ik ze bewegen. Zelfs een pink optillen ging niet. Mijn hoofd hing, opzij gevallen, slap tegen de rugleuning. Hoe graag ik het ook wilde, mijn lichaam luisterde niet toen ik mijn hoofd probeerde terug te draaien.
Als een slappe lappenpop hing ik in de fauteuil. Ik kon alleen maar afwachten en denken: Ben ik zó moe? Daarna vielen mijn gedachten stil, zelfs denken was te vermoeiend.
Een poosje bleef ik zo in de stoel hangen. Toen ervoer ik, half bewust, ergens in mij een vaag gevoel van angst. Suf begon ik mij af te vragen of die vermoeidheid nog zou wegtrekken en wanneer dat dan zou zijn. Als het huis op dat moment in de brand zou vliegen, zou ik geen kant opkunnen.
In paniek raken had geen zin, ik was er ook te sloom voor, dus liet ik de angst van mij afglijden en gaf mij maar over aan de alles verpletterende zwaarte in mijn lijf.
Niet lang daarna trok de vermoeidheid langzaam weg en kon ik, toch wel opgelucht, mij weer bewegen. Maar, mijn God, wat moest ik innerlijk onvoorstelbaar moe zijn!
Nu was ik wel het typje dat altijd maar doorging en vermoeidheid onder een figuurlijk kleedje veegde, maar dat ik zo moe was…
Het gebeuren zette mij wel aan het denken. Maar dat was ook het enige wat er gebeurde. Intussen pakte ik mijn oude patroon van doorgaan weer op en ging mijn dingen doen, tot de volgende druppels.
Weer sloeg de vermoeidheid toe, net zo hevig als de eerste keer.
Met mijn ogen dicht wachtte ik het ontiegelijke gewicht van mijn innerlijke vermoeidheid af.
Zo ging dit nog twee maal die dag.
De tweede dag
Toen ik ‘s ochtends weer vier druppels onder mijn tong had laten vallen, wist ik wat ik kon verwachten. De vermoeidheid zou weer als een mokerhamer toeslaan, dus nestelde ik mij in de luie stoel. Met gesloten ogen wachtte ik braaf de tijd af, tot het vermoeide gevoel weer zou wegtrekken.
Ineens was het aan de binnenkant van mijn ogen donker, zo donker als een nachtelijke hemel zonder sterren. Pikzwart dus.
Ik had geen idee hoe, maar ergens wist ik dat ik mij in mijn lichaam bevond en dat het diepe zwart ‘troep’ (negativiteit) was. Niet dat ik een door en door slecht mens was, maar al het zwart was negativiteit, die zich daar door de vele incarnaties* had opgehoopt, nooit was verwerkt en dus nooit was afgevoerd.
Na een beetje van de schok te zijn bekomen, kon ik alleen maar ontsteld zijn over de enorme hoeveelheid ‘bagger’, in mij. Ik voelde me er zelfs een beetje verdrietig over dat het zover met mij was gekomen. Maar toen het loodzware gevoel weer verdween, verdween ook mijn verdriet.
Die dag zou ik nog een paar keer het vermoeide gevoel ervaren. Pas de volgende dag veranderde er weer iets.
Wordt vervolgd…
*Vanuit de Theosofie heb ik geleerd, dat wanneer wij ons aardse bestaan beeindigen, wij ons aardse kleed afleggen en wij ‘geboren’ worden in de geestelijke wereld. Daar hebben wij een etherisch, of ook wel, geestelijk lichaam. Na er een tijd te zijn geweest, leggen wij ook daar ons geestelijk kleed af en worden ‘geboren’ in een volgend (hoger) niveau van geestelijkheid.
Dit gaat zo door tot wij op een plek komen waar wij lange tijd mogen rusten, om daarna, wanneer ons geestelijk ‘bloed’ weer begint te kriebelen, naar de aarde af te dalen, om aan onze volgende incarnatie te beginnen.
Tijdens de afdaling naar ons stoffelijk lichaam, gaan wij door de lagen van geestelijkheid heen, waar wij de vorige keer onze geestelijke kleden hebben afgedaan en nemen die weer op. In die kleden zit nog het bewustzijn van onze problemen of trauma’s, die wij in ons vorige leven(s) niet hebben verwerkt en dus niet in balans hebben gebracht. Maar nu, in het leven dat voor onze boeg ligt, wordt ons de kans geboden die problemen of trauma’s alsnog in evenwicht te brengen.
Mocht je over de Theosofie meer willen weten, dan zou je je kunnen wenden tot: Het Theosofisch Genootschap, www.theosofie.net. Ik heb daar een paar jaar, zowel fysieke als online, lessen gevolgd, die mij ook veel inzichten in het leven hebben gegeven.
